Historia naszej biblioteki sięga 1936 roku. To właśnie wtedy, z inicjatywy Towarzystwa Czytelni Ludowych, w gmachu Liceum Pedagogicznego w Wejherowie zorganizowano kurs dla bibliotekarzy przygotowujący do pracy w środowiskach wiejskich.
Wśród uczestników znaleźli się również mieszkańcy Luzina – Feliks Dampz, Władysław Rybakowski oraz Anna Szymelfenig.
W okresie międzywojennym w Luzinie działały dwie niewielkie biblioteczki – jedna przy Towarzystwie Powstańców i Wojaków, druga przy Katolickim Stowarzyszeniu Młodzieży. Każda z nich liczyła po kilkadziesiąt książek. Z czasem zostały połączone, a w ich miejsce powstała filia Biblioteki Towarzystwa Czytelni Ludowych z Wejherowa.
Księgozbiór rozwijał się dzięki książkom przekazywanym przez mieszkańców, często z prywatnych domów.
Ogromną rolę w rozwoju biblioteki odegrał leśniczy Józef Wilczek, wielki przyjaciel tej inicjatywy. To dzięki jego zaangażowaniu i wsparciu mieszkańców udało się zebrać pokaźny księgozbiór.
Na dzień 1 września 1939 roku biblioteka liczyła już około 400 woluminów.
Okres okupacji był szczególnie trudny. Aby ocalić książki przechowywano je najpierw na poddaszu kościoła, później w domach najbardziej zaufanych mieszkańców.
Nie stały jednak bezczynnie, były potajemnie wypożyczane osobom, którym można było zaufać.
Tuż po wyzwoleniu rozpoczęto zbieranie rozproszonych książek i odbudowę biblioteki. Jej kierownikiem ponownie został Feliks Dampz, który prowadził ją jeszcze przed wojną.
W 1947 roku biblioteka otrzymała wsparcie od Biblioteki Powiatowej w Wejherowie. Przekazano jej m.in. dwie szafki i 100 książek. Z biegiem lat księgozbiór systematycznie się powiększał, a jego struktura ulegała zmianom. Do 1975 roku głównym źródłem nowych książek były przydziały z biblioteki powiatowej, później z Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej. Dodatkowe zakupy finansowane były ze środków Urzędu Gminy.
Biblioteka kilkakrotnie zmieniała swoją siedzibę, co wiązało się z rosnącymi potrzebami i powiększającą się przestrzenią.
